22 भासांनी तिरुक्कुरल

அறத்தினை உணர்ந்த அறிஞர்களின் வாய்ச்சொற்கள் அன்போடு, வஞ்சனையில்லாமல் பேசப்படுபவை; அவையே இன்சொற்கள் ஆகும்.

பிறரைக் கண்டபோது இனிய முகத்தினனாய் அதனோடு இனிய சொற்களையும் பேசுதல், நெஞ்சம் மகிழ்ந்து ஒருவனுக்கு வேண்டிய பொருள்களைக் கொடுத்தலினும் நன்றாகும்.

பிறரைக் கண்டபொழுது முகத்தால் விரும்பி, இனிதாகப் பார்த்து, அவர் நெருங்கியபோது, மனத்துடனாகிய இனிய சொற்களைச் சொல்லுதலிலேயே அறம் உள்ளது.

எல்லாரிடமும் இன்பத்தை மிகுவிக்கும் இனிய சொற்களைப் பேசுவார்க்குத் துன்பத்தை மிகுவிக்கும் வறுமை இல்லையாகும்.

ஒருவனுக்கு அணிகலனாவது எல்லாரிடமும் பணிவு கொண்டவனாய், இன்சொற்களைப் பேசுபவனாய் இருத்தல் ஆகும். இவை இரண்டும் அன்றி உடலுக்கு அணிபவையெல்லாம் அணிகள் ஆகமாட்டா.

பிறர்க்கு நன்மைதரும் சொற்களை மனத்தால் ஆராய்ந்து ஒருவன் இனிமையாகப் பேசுவானானால் தீயவை குறைய அறம் வளரும். நல்லவற்றை ஆராய்ந்து சொல்லும்போதும் கடுமையாகச் சொல்லுதல் அறமாகாது.

பிறருக்கு நன்மையைச்செய்து இனிய பண்பிலிருந்து நீங்காத சொல், ஒருவனுக்குப் பண்பாட்டையும் அறத்தையும் அளிக்கும்.

சிறுமைத்தனத்திலிருந்து விலகிய இனிய சொற்கள் ஒருவனுக்கு மறுமையிலும் இம்மையிலும் இன்பம் அளிக்கும்.

பிறர் கூறும் இன்சொல் தனக்கு இன்பம் பயத்தலைத் துய்க்கின்றவன் மற்றவரிடம் கடுஞ்சொற்களைச் சொல்லுவது எக்காரணம் பற்றி?

இனிய சொற்கள் தன்னிடமிருக்க அவற்றைப் பேசாது, இனிமையற்ற சொற்களைப் பேசுதல், இனிய கனிகள் தன்னிடம் இருக்கும்போது அவற்றை உண்ணாமல், இனிமையற்ற காய்களை உண்ணுவது போலாகும்.