22 ᱯᱟᱹᱨᱥᱤ ᱛᱮ ᱛᱤᱨᱩᱠᱠᱩᱨᱚᱞ

என்னை நயந்தவர்க்கு அப்போது பிரிவையேற்றுக்கொண்ட நான் அதனைத் தாங்க இயலாது இப்போது பசப்புற்ற என் தன்மையை யாருக்குச் சொல்வேன்?

இப்பசப்பு தன்னை அவர் உண்டாக்கினார் என்னும் பெருமித உணர்வால் என் உடல்மேல் ஊர்கின்றது.

பிரிந்துசென்றபோது என் உடல் அழகையும் நாணத்தையும் அவர் எடுத்துக்கொண்டு, அவ்விரண்டிற்கும் கைம்மாறாக இக்காமநோயையும் பசலையையும் எனக்குத் தந்துள்ளார்.

அவர் சொற்களை நான் மனத்தால் நினைக்கின்றேன்; அவர் ஆற்றல்களையே நான் வாக்கால் உரைக்கின்றேன். அவ்வாறு செய்யினும் பசப்பு என் உடலில் வந்துள்ளது. இது வஞ்சச்செயலாகும்.

முன்பும் என் காதலர் வேற்றிடம் செல்லும்போது என் உடல் பசப்புறுவது இங்கே அல்லவா? அத்தன்மையுடைய பசப்பு இன்று வேறுபடுமா? அதோ பார், என் காதலர் பிரிந்துசெல்கின்றார்; இதோ பார், என் உடலில் நிறமாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது.

விளக்கினது மெலிவு பார்த்து நெருங்கிவரும் இருள்போன்று காதலரது தழுவலின் மெலிவுபார்த்து இப்பசப்பு நெருங்கிவரும். முன் காதலர் பிரியாதிருக்கும்போதும் தக்க தருணம் பார்த்துவரும் பசப்பு இப்போது பிரிந்திருத்தலால் எதனைச் செய்யாதிருக்கும்?

முன்னொருகால் காதலரை அணைத்துக்கிடந்த நான் அறியாது சற்று விலகினேன்; அவ்வளவில் பசப்பானது அள்ளிக் கொள்வதுபோல் என் உடலில் படர்ந்தது.

இவள் ஆற்றியிராமல் பசலை நோயுற்றாளென்று என்னைப் பழிகூறுவார்களேதவிர, இவளை அவர் நீங்கிப்போயினாரென்று அவரைப் பழிகூறுவார் யாரும் இல்லை.

இப்பிரிவை நான் ஏற்றுக்கொள்ளும்வகையில் சொல்லி இன்று அவர் நல்ல நிலையினர் ஆவாராயின் என் உடல் பட்டதுபடப் பசப்பதாகட்டும். அதனால், எனக்குக் கவலை இல்லை.

அன்று குறைநயப்பித்துக் கூடிய காதலர் இன்று நல்காமையை யாரும் தூற்றவில்லையானால், பசப்புத்தான் ஆயினாளென அவர்கள் சொல்ல அப்பெயரைப்பெறுதல் எனக்கு நல்லது. காதலரை அருள் அற்றவர் என்று சொல்லாது, பசந்தாள் இவள் என்று சொல்லுதலே நன்றாம்.