22 भासांनी तिरुक्कुरल

நமக்கு இதுவே ஏற்றதென்று சான்றாண்மையை மேற்கொண்டு ஒழுகுவார்க்கு, நல்ல பண்புகளெல்லாம் இயல்பாய் இருக்குமென்று நூலோர் கூறுவர்.

சான்றோர் நலமென்பது நற்பண்புகளாலாகிய நலமே. அதைத்தவிர்த்த உறுப்புக்களாலாகிய நலம் எந்நலத்திலும் சேர்ந்தது அன்று.

உறவினர்மேல் மட்டுமன்றிப் பிறர்மேலும் கொள்ளும் அன்பு, பழி பாவங்களுக்கு நாணுதல், எல்லாரிடமும் ஒப்புரவு செய்தல், கண்ணோட்டம், உண்மை கூறல் ஆகிய ஐந்தும் சால்பு என்னும் சுமையைத் தாங்கிய தூண்களாகும்.

தவம் ஓர் உயிரையும் கொல்லாத அறத்தினதாம்; அதுபோலச் சால்பு என்பது பிறர் குற்றத்தைச் சொல்லாத குணத்ததாம்.

ஒரு செயலைச் செய்து முடிப்பாரது ஆற்றலாவது அதற்குத் துணையாவாரைப் பணிந்து இணைத்துக்கொள்ளுதலாம். அவ்வாறு துணையாவாரைச் சேர்த்துக்கொள்ளுதலே சால்புடையார் தம் பகைவரின் பகைமையை அழிக்கும் கருவியுமாகும்.

சால்பு என்னும் பொன்னின் அளவை அறிதற்கு உரைகல்லாகிய செயல் யாதென்று கேட்டால், அது தம்மினும் தாழ்ந்தவரிடமும் தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ளுதல் ஆகும்.

சால்புடையார் தமக்குத் துன்பம் செய்தாருக்கும் இனியவற்றைச் செய்யவில்லையானால், அச்சால்பு என்ன பயனை உடையது?

சால்பு என்று சொல்லப்படும் ஆற்றல் உண்டாகப்பெற்றால் ஒருவனுக்கு வறுமை இழிவாகாது.

சால்புடைமையாகிய கடலுக்குக் கரையென்று சொல்லப்படுவார் காலம் திரிந்தாலும் தாம் திரியமாட்டார்.

சான்றோர் தம் இயல்பில் குறையுடையவரானால், இப்பெரிய நிலமானது அதன் சுமையைத் தாங்கமுடியாததாகும்.