22 भासांनी तिरुक्कुरल

தன் குடியை உயர்த்தற்குத் தொடங்கிய செயலை முடிக்காதுவிடேன் என்னும் பெருமையைப் போல, ஒருவனுக்குச் சிறப்பான பெருமை வேறு எதுவும் இல்லை.

முயற்சி, நிறைந்த அறிவு ஆகிய இரண்டையும் உடைய இடையறாத செயலால் ஒருவனது குடி உயரும்.

‘என் குடியை உயர்த்துவேன்’ என்று அதற்கேற்ற செயல்களில் ஈடுபடும் ஒருவனுக்குத் தெய்வம் தன் ஆடையை இறுக உடுத்திக்கொண்டு தான் முந்திநிற்கும்.

தம்குடியை உயர்த்த விரைந்து முயல்பவர்க்கு அதுபற்றி அவர் ஆராய வேண்டாமல் தானே முடிவுறும்.

குற்றம்மேதும் செய்யாது தன் குடியை உயரச்செய்து வாழ்பவனை உலகத்தார் அவனுக்கு உறவினராகவேண்டித் தாமே அவனைச் சூழ்ந்துகொள்வர்.

ஒருவனுக்கு உயர்ந்த ஆண்மையென்று சொல்லப்படுவது தான் பிறந்த குடியில் உள்ளவர்களை உயரச்செய்து தன்வழிப்படுத்திக்கொள்ளுதல் ஆகும்.

போர்க்களம் சென்றார் பலராயினும் கடும்போர் நிகழ்த்தல் மாவீரரையே சார்வதுபோல, ஒரு குடியில் பிறந்தார் பலராயினும் அதன் சுமையைத் தாங்குதல் வல்லவரையே சாரும்.

தம் குடியை உயரச்செய்வார் காலத்தைக் கருதிச் செயலற்றுச் சோம்பி, மானத்தையும் கருதுவாரானால் அவரது குடி கெடும்; ஆதலால், அவர்க்குச் செயலாற்ற உரியகாலம் என்று ஒன்றில்லை. காலதாமதமே கேடு விளைவிக்கும்.

தன் குடி துன்பம் அடையாமல் காக்கமுயல்வானது உடம்பு, அம்முயற்சியால் விளையும் துன்பத்திற்கே கொள்கலம் ஆகுமோ? அது இன்பத்திற்காவதற்கு இடமில்லையோ?

வெட்டிச் சாய்க்கப்பெறும்போது அதைத் தாங்கக்கூடிய ஒரு பற்று இல்லையென்றால் மரமானது கீழே சாயும்; அதுபோலப் பற்றாவன கொடுத்துத் தாங்கவல்ல ஆண்மகன் இல்லாத குடி கெடும்.