22 भासांनी तिरुक्कुरल

ஒருவன் தன் நெஞ்சத்தில் பொறாமை என்னும் குற்றமில்லாத இயல்பைத் தனக்குரிய ஒழுக்க நெறியாகக்கொள்க.

யாரிடமும் பொறாமையிலிருந்து நீங்குதலை ஒருவன் பெறுவானேயானால், அதனையொத்த சீரிய பேறு வேறெதுவும் இல்லை.

பிறரிடம் செல்வம் கண்டபோது அதனால் மகிழாது பொறாமைகொள்வான் அறம், செல்வம் ஆகியவற்றைத் தனக்கு வேண்டாதவன் என்று கருதப்படுவான்.

தீநெறியால் தமக்குத் துன்பம் வருதலை அறிந்து, அறிவுடையார் அழுக்காறு காரணமாக அறமல்லாதவற்றைச் செய்யமாட்டார்.

பகைவர் இல்லாதவழியும் அழுக்காறு கேடு பயக்குமாதலால் அழுக்காறு உடையவர்க்குப் பகைவர் தேவையில்லை; கேட்டை விளைவிக்க அதுவே போதும்.

ஒருவன் பிறருக்குக் கொடுப்பதைக் கண்டு பொறாமை கொள்பவனது உறவினர் உடுப்பதும் உண்பதும் இன்றிக் கெடுவர்.

பிறர் பேறு கண்டு பொறாமை கொள்வானைத் திருமகள் தானும் பொறாது, தன் மூத்தவளுக்குக் காட்டி அவனிடமிருந்து நீங்கிவிடும்.

பொறாமையென்று சொல்லப்படும் ஒப்பில்லாத பாவி, தன்னை உடையவனின் செல்வத்தைக் கெடுத்து, அவனை நரகத்தில் செலுத்திவிடும்.

அழுக்காறு எனும் கோட்டம் பொருந்திய மனத்தை உடையவனது செல்வமும், செம்மை உடையவனது வறுமையும் ஆராயப்படும். ஆக்கத்திற்கும் கேட்டிற்கும் பொறாமையும் செம்மையும் காரணங்களாக இருக்க முடியாதென்பதால் அறிவுடையார் இவற்றிற்குக் காரணம் யாதென்று ஆராய்தல் வேண்டும். முற்பிறவியில் செய்த நல்வினை, தீவினைகளே காரணம் என்பது சமயங்களின் முடிவாகும்.

அழுக்காற்றைச் செய்து பெரியவர் ஆயினவர் யாரும் இல்லை; அழுக்காற்றைச் செய்யாது ஆக்கத்தினின்று நீங்கியவரும் இல்லை.