22 زَبانَن منٛز تِرُکُّرَل

ஒரு செயலைச் செய்யமுனையும்போது, அதனால் அழிவதையும், அழிந்தால் பின்னர் ஆவதையும், பிற்பொழுதில் தரும் ஊதியத்தையும் சீர்தூக்கிப்பார்த்து, அழிவதினும் ஆவது மிகுமென்றும் எதிர்காலத்தில் ஆக்கம் வளருமென்றும் தெரிந்தால் அதனைச் செய்யவேண்டும்.

தாம் அறிந்த இனத்தோடு செய்யத்தகும் செயலை ஆராய்ந்து, பின் தாமும் எண்ணிச் செய்துமுடிக்கும் ஆற்றல் உடையவர்க்குச் செய்ய இயலாத செயல் ஏதும் இல்லை.

வரப்போகும் ஊதியத்தை எண்ணித் தாம் போட்ட முதலையும் அழிக்கக்கூடிய செயலை அறிவுடையவர் மேற்கொள்ளமாட்டார்.

தமக்கு இழிவென்னும் குற்றம் உண்டாதலை அஞ்சுபவர் இனத்தோடும் தனித்தும் ஆராயாத செயலைத் தொடங்கமாட்டார்.

சென்றால் நிகழ்வனவற்றையெல்லாம் முற்றும் எண்ணாமல் அரசன் பகைவர்மேல் படையெடுத்துச் செல்லுதல், பகைவர் என்னும் பயிரை வளரும் நிலத்தில் நிலைபெறச் செய்வதற்கான ஒரு வழியாகும். அத்தகைய படையெடுப்பானது தோல்வியிலேயே முடியும்.

அரசன் செய்யத்தக்கன அல்லாதவற்றைச் செய்தலும், செய்யவேண்டியவற்றைச் செய்யாதிருத்தலும் அவனுக்குக் கேட்டினை உண்டாக்கும்.

செய்யத்தக்க செயலை முடிக்கும் வழியை எண்ணிப்பார்த்துத் தொடங்கல் வேண்டும்; பின்னர் எண்ணிப்பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று தொடங்குவது குற்றமாகும்.

வெற்றியோடு முடியும் வழியால் செயலை மேற்கொள்ளாத முயற்சி, துணைசெய்வோர் பலரிருந்து உதவினாலும் தீமையே பயக்கும்.

பிற வேந்தரின் குணங்களை ஆராய்ந்தறிந்து அவற்றிற்கேற்ப, தம் செயலை மேற்கொள்ளா விட்டால், நல்ல வழியைக் கையாண்டாலும் குற்றமே உண்டாகும்; அச்செயல் வெற்றிபெறாது.

வினை முடித்தல் வேண்டி, அரசர் தம் நிலைமைக்குப் பொருந்தாத வழிகளை மேற் கொள்வாரானால் உலகம் அவரை இகழும்; ஆதலால் உலகம் இகழாத வழிகளை ஆராய்ந்தறிந்து செயல்படல் வேண்டும்.