22 भासांनी तिरुक्कुरल

வினையின் திண்மையென்று சொல்லப்படுவது ஒரு செயலை மேற்கொள்வானின் மனத்தினது திண்மையாகும். மற்றவையெல்லாம் வினைக்குத் திண்மைகள் என்று சொல்லப்படமாட்டா.

முன் வினைத்திட்பம் பற்றி ஆராய்ந்தவரது முடிவு, பழுதுபடும் வினைகளைச் செய்யாமையும், செய்யும் வினை பழுதுபட்டால் அதற்குத் தளராமையுமாகிய இரண்டின் வழியென்பர் அறிவுடையோர்.

செய்யப்படும் செயல் இறுதியில் புலப்படுமாறு முதலில் மறைவாகச் செய்வதே திட்பமாகும். அவ்வாறின்றி, அச்செயல் இடையில் புலப்படுமானால் அது செயலை மேற்கொண்டவனுக்கு நீங்காத துன்பத்தைக் கொடுக்கும்.

யாம் இச்செயலை இம்முறையில் செய்வோம் என்று நிரல்படச் சொல்லுதல் யாவர்க்கும் எளிதாகும்; ஆனால், அதனை அம்முறையில் செய்தல் யாவர்க்கும் அரியதாகும்.

சிந்தனை ஆற்றலானும் பிற தகுதிகளானும் மாட்சிமைப்பட்ட அமைச்சனது வினைத்திட்பம், அவனது செயலால் அரசனுக்குப் புகழும் செல்வமும் சேர்வதால், யாவராலும் மதிக்கப்படும்.

எண்ணுபவர் வினைத்திட்பம் உடையவரானால், எண்ணிய பொருள்களையெல்லாம் தாம் எண்ணியவாறே பெறுவர்.

உருண்டுசெல்லும் பெரிய தேருக்கு அச்சின் ஆணிபோல, வினையில் வல்லவரை உடையது உலகம்; அதனால், அவர் வடிவில் சிறியராய் இருத்தல் கண்டு இகழ்தல் கூடாது.

தெளிந்த மனத்தோடு செய்யத்துணிந்த வினையைத் திட்பத்துடன் தளராது, நீட்டிக்காது செய்துமுடித்தல் வேண்டும்.

மேற்கொள்ளும் முயற்சியால் தமக்குத் துன்பம் மிக வருமாயினும், அதனால் தளராது முடிவில் இன்பம்தரும் செயலைத் திட்பம் உடையவராய்ச் செய்துமுடித்தல் வேண்டும்.

வினைத்திட்பமே சிறந்ததென்று அறிந்து அதனைக் கொள்ளாத அமைச்சரை, வேறு திட்பங்களெல்லாம் உடையராயினும் உயர்ந்தோர் நன்கு மதிக்கமாட்டார்.